چگونگی تفکر ما در برخورد با مسائل

قانونی وجود دارد که بر طبق آن هر عملی , عکس العملی دارد. اگر مشکل یا مسئله ای برای ما پیش می آید, حتما" نتیجه ی خواسته ی خودمان است. حال ممکن است این خواسته در زمان گذشته بوده باشد و یا به عبارتی آن را به یاد نیاوریم و مشمول زمان شده باشد. تمامی کارهایی که ما در حال انجام آن هستیم و حتی نوع زندگی ما در حال به نوع تفکر و خواسته ی ما در گذشته ارتباط مستقیم دارد و حتما" زمانی به آن فکر کرده ایم و خواسته ای در جهت آن داشته ایم . برای مثال : حتی اگر خواسته ی ترک و یا درمان اعتیاد داشته باشیم و بخواهیم در جهت آن حرکت کنیم, نوع ترک و یا درمانی که سر راه ما قرار می گیرد  بر اساس خواسته و تفکر ما در گذشته می باشد.
اگر ترک خواسته باشیم, کمپ,سم زدایی , کلینیک و ... سر راه ما قرار می گیرد و اگر درمان خواسته باشیم  راه کنگره را به ما نشان می دهند.
مسائل ما بر پایه ی دو اصل انجام می شود . اول خواست و دوم فرمانی که در جهت آن خواسته صادر می شود. یعنی اگر در جهت خواسته ی ما فرمانی صادر نشود, آن خواسته به مرحله ی اجرا نمی رسد. مسئله ی دیگر که در به انجام رسیدن خواسته های ما اهمیت فوق العاده ای دارد , حرکت کردن در مسیر خواسته و پذیرفتن سختیهای آن است. برای رسیدن به خواسته ای که داریم حتما" باید آن را با تمام مسائل و مشکلاتمان بپذیریم. تجربه به من نشان داده که یکی از راه ها برای فهمیدن مسائلمان  تحمل مشکلات و قبول آنهاست.

" به قول استاد جهان بینی آقای امین دژاکام :  گاهی ما خواسته ای داریم در جهت پیشرفت , آموزش و ارتقاء و در سر راه ما استادی قرار می گیرد, که مسیر دشواری به ما میدهد و با قرار دادن ما در شرایط  دشوار , ما را به خواسته امان نزدیک می کند."
ما در گذشته ممکن است اعمال نا درستی انجام داده باشیم و در حال حاضر در کنگره در حال آموزش گرفتن و تغییر باشیم و در مسیر ارزشها حرکت کنیم. اما به هر حال طبق قانون عمل و عکس العمل , باز خورد اعمال گذشته ی ما مانند امواج دریا به ما باز می گردد و این نوع تفکر ما در حال حاضر است که تعیین کننده ی برخورد ما با مسئله می باشد.
برای برخورد با مشکلات چند راه بیشتر نداریم. فرار کنیم, بجنگیم و یا بپذیریم.
در کنگره با آموزش گرفتن و حرکت در مسیر درست و صحیح , یاد می گیریم که مشکلات را بپذیریم و با تفکر سالم در جهت حل آن اقدام کنیم و شروع کنیم به پذیرفتن قدر و اندازه ی کارمان و تاوان آن را بدهیم و باور داشته باشیم که حتما" خیری در آن است.
نویسنده: آقای سیامک طالبی طاهر