جلسه دوم از دور ششم سری کارگاه های آموزش عمومی کنگره 60 نمایندگی قزوین روز دوشنبه 92/11/28 با دستور جلسه وادی دوازدهم و تاثیر آن روی من( درختکاری) با استادی آقای تیمور پابرجا،نگهبانی آقای محمد حسنی ها و دبیری آقای احمد راس ساعت 16 آغاز به کار کرد.


خلاصه سخنان استاد:

صحبت کردن درباره این وادی کار هرکس نیست. وادی های ما در کنگره 60 خیلی پر محتوا نوشته شده و هرکس به اندازه دانش و ظرفیت خودش می تواند از آن ها برداشتی داشته باشد. من همیشه درمورد مقوله در آخر امر امر اول  اجرا می شود، مشکل داشتم و دریافت زیادی از این وادی نداشتم. با تکرار این وادی و مطالعاتی که روی آن داشتم متوجه شدم که در این وادی زمان بسیار مهم است. طبق فرمایشات جناب مهندس : مقوله زمان فقط مختص  کره خاکی و زندگی در این بعد است و در خارج از این بعد مادی، بی زمانی مطرح است.

 در روش درمانی کنگره برای درمان اعتیاد 10 تا 12 ماه زمان در نظر گرفته شده. حال چرا 11 ماه؟ چرا کمتر یا بیشتر نیست؟

 زمانی که من وارد کنگره شدم فکر می کردم که اصلا اعتیاد ندارم. کم کم با گذشت زمان بود که من متوجه شدم که چهقدر غرق در اعتیاد بودم.


جناب مهندس در این وادی فرموده اند که: روانپزشکان معتقدند برای درمان افسردگی طول درمانی حدود 11 ماه لازم است. در این مدت، فرد افسرده باید نگاهش به خودش، خانواده اش، دنیایی که در آن زندگی می کند و... تغییر کند تا درمان اتفاق بیافتد. در واقع همان فرق نگاه و جهان بینی  که در کنگره مطرح است و در مدت 11 ماه با تیپر کردن مواد همراه می شود.

از دیگر مسائلی که در این وادی در مورد آن بحث می شود، القا، احیا و تحرک است.اعتیاد من از اینجا شروع شد که دائم در جمع مصرف کننده ها بودم، آن ها مواد مصرف می کردند و من تماشا می کردم و همیشه هم با خودم می گفتم که: من مثل این ها معتاد نمی شوم اما از طریق آن ها القاء در من هم صورت گرفت، این القا کم کم با یک دود گرفتن احیا شد و به سمت آن حرکت کردم تا روزی شدم یک مصرف کننده قهار. این مسیر القا، احیا، تحرک هم یک پروسه زمانی 7 تا 8 ساله را طی کرد. تا اینکه وارد کنگره شدم و در مسیر کنگره کم کم تغییرات و تبدیلات و در نهایت ترخیص از مواد صورت گرفت. این تغییرات هم در من ذره ذره صورت گرفت همانطور که اعتیاد من ذره ذره شکل گرفت. البته ناگفته نماند که تغییر و تبدیل و ترخیص آسان نیست، زمان لازم دارد و تلاش. به قول جناب مهندس: تبدیل شدن کار هر کس نیست.


بخش دوم دستور جلسه درختکاری است؛

من به عنوان یک مصرف کننده در دوران مصرف و حال خرابی هایم خسارات زیادی به درختان می زدم، به شکل های مختلف. اما در کنگره یاد گرفته ایم باید بازپرداخت بدهی های گذشته مان را بپردازیم و چه بهتر که این کار را از طبیعت شروع کنیم.

طبق آمارهایی که اعلام شده، هر انسان در تمام طول عمرش حدود 360 درخت را به شکل های مختلف مثل کاغذ، میز و صندلی و... استفاده می کند. درختانی که من  در تمام طول عمرم استفاده می کنم حاصل زحمت دیگری بوده، او کاشته و من برداشت کردم، حال این وظیفه بر گردن من است که بکارم تا دیگری برداشت کند. چه بهتر که درختان را در جایی بکاریم که مورد استفاده عموم قرار بگیرد. اگر این اصل درختکاری را در کنگره رعایت کنیم و هر سال یک درخت بکاریم، هر کدام از ما تا پایان عمر خود دهها درخت کاشته ایم و اینطور می شود که در آخر امر،امر اول اجرا می شود. 


و در نهایت جلسه با دعای زیبای کنگره به پایان رسید.


با سپاس،شاد باشید