وبلاگ نمايندگي قزوین

عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟

خیر. نه تنها در کنگره بلکه در هیچ جای هستی هیچ فردی با دیگری برابر نیست. برابری انسان ها فقط ممکن است در یک لحظه اتفاق بیافتد مثل وقتی که انسان پا به زمین گذاشت یا لحظه ای که افراد وارد کنگره می شوند. اما بعد از گذشت حتی چند دقیقه دیگر با هم برابر نیستند و این بستگی به نوع عملکرد آن ها دارد. 2 نفر همزمان وارد کنگره می شوند یکی بعد از مشاوره اول مقداری از نکات را همان جلسه قبول می کند و در راستای آن حرکت خود را انجام می دهد مثلا؛ به بقیه احترام می گذارد، جلسه بعد به موقع می آید، مقداری متوجه بیماری خود می شود ، اما دیگری نه، فقط می خواهد به دیگران ثابت کند که دروغ می گویند و کنگره هم جواب نمی دهد. اما بازهم از نظر کنگره این دو تازه وارد هستند و به طور یکسان از سرویس کنگره استفاده می کنند. اما از نظر برخورد راهنما با آن ها این دو با هم فرق دارند. با یکی باید یکجور صحبت شود با دیگری یک طور دیگر و در نهایت حال یکی خوب می شود و دیگری نه تنها خوب نمی شود بلکه بدتر هم می شود. چرا؟

دو کودک در یک خانواده به دنیا می آیند (دو قلو)  در شرایط یکسان با هم بزرگ می شوند، به طور یکسان لباس می پوشند، با یک معلم، در یک کلاس و در یک مدرسه درس می خوانند، باهم به خانه می آیند اما کم کم باهم متفاوت می شوند و در نهایت یکی با بهترین امتیاز وارد دانشگاه می شود و بهترین مدارک را می گیرد و زندگی سالمی برای خود تشکیل می دهد و دیگری نه تنها وارد دانشگاه نمی شود و زندگی مناسبی نخواهد داشت حتی دچار بیماری های مختلف می شود. چرا؟

 یکی پول زیادی ندارد اما حالش خوب است، یکی پول دارد اما حالش خراب است، یکی هم پول دارد و هم حالش خوب است، از این موارد به گونه های مختلف در جهان هستی دیده ایم. چه چیزی باعث این نابرابری و تفاوت ها می شود؟ وقتی خوب نگاه می کنیم می بینیم محیط، پدر و مادر، طرز لباس پوشیدن، پول داشتن یا نداشتن و... چندان در ایجاد آرامش و زندگی مناسب نمی توانند تفاوت فاحشی ایجاد کنند و باید هم اینطور باشد و این عین عدالت است، درست است دو نفر باهم در یک خانواده یا شرایط یکسان هستند اما از لحاظ معرفتی و دانش و آگاهی به مرور با هم فرق می کنند و این به درک آن ها از هستی و تشخیص اینکه چه چیزی خوب است و چه چیزی بد، بستگی دارد. این دانش و آگاهی صحیح نسبت به خود و جهان هستی باعث معرفت و شناخت در فرد می شود و با این معرفت کسب شده حرکت های خود را انجام می دهد و این حرکت ها منجر به حرکت سالم می شود. این حرکت یا عمل سالم باعث پیشرفت فرد می شود مثلا شخصی وارد کنگره می شود و به او می گویند: نیم ساعت زودتر به کنگره بیا و خدمت کن، اوهم انجام می دهد و در نهایت به درمان می رسد. به شخصی دیگر هم می گویند: بیا و او با اطلاعات و آگاهی که نسبت به خود دارد  با خود می گوید: «برای چه باید زورتر به کنگره بروم؟ این نیم ساعت را بیشتر استراحت می کنم یا بیشتر کار می کنم، من می خواهم مواد نکشم و به زودتر رفتن ربطی ندارد و....» اینجا است که  دانش و آگاهی که شخص کسب کرده اشتباه است و مانع درمان او می شود.

در هستی هیچ چیزی بی حساب و کتاب نیست و همه کارهای من در مسیر و هدفم ربط دارند پس اگر در بهترین موقعیت اجتماعی قرار دارم و آرامش ندارم این هم باز عین عدالت است. عدالت این نیست که همه شرایط و همه افراد باید خوب باشند و باهم برابر باشند. عدالت یعنی تعادل و برابری بین آنچه که من انجام می دهم و نتیجه ای که از انجام کارم می گیرم.

اما اینطور نیست که آدم ها از لحاظ مالی، شغلی و موقعیت اجتماعی باید برابر باشند چون انسان چیزی نیست مگر آنچه که سعی و تلاش می کند. ما آدم ها شمشاد کنار خیابان نیستیم که همه را به یک اندازه ببرند و یک شکل در بیاورند انسان دارای قدرت تفکر، تعقل و تصمیم گیری است.

درست است که مزد کار ما باید برابر با کارکرد ما باشد اما در مسیر ارزش ها، عمل سالم انجام دادن نتیجه اش مزد چندبرابر است، یک دانه می کاریم و 70 دانه برداشت می کنیم و لازمه رسیدن به این انجام ها، معرفت می باشد. اما بعضی وقت ها که دچار مشکل می شویم فکر می کنیم دیگران این مشکل را برای ما به وجود  آورده اند و به همه چیز و همه کس گیر می دهیم، به پدر و مادر، به رفقا، حتی به خدا یا قدرت مطلق مثلا می گوییم: هیچ عدالتی در کره خاکی وجود ندارد چرا من معتاد شدم؟ چرا فلانی وقتی متولد شد ناقص بود؟ چرا فلانی کور به دنیا آمد؟ و این چیزها عدالت نیست و خدارا هم زیر سوال می بریم اما باید بدانیم که نمی دانیم و تمام این موضوعات عین عدالت است چون انسان جاری است و من اگر معتاد بمیرم معتاد باقی خواهم ماند.

شاید جهان هستی با این همه عظمت نمی تواند در یک مقطع عدالت را برقرار کند چون ظرفیتش را ندارد مثلا یکی که چند نفر را کشته فقط یک بار اعدام می شود اما باید بدانیم این طور نیست و انسان تاوان همه کارهایش را خواهد داد. به قول معرف: دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.

با تشکر، محسن حسنی ها